Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Σκέφτεσαι σοβαρά να ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία; Ας το συζητήσουμε


Είμαστε φίλοι από τα παλιά. Η έγνοια για τα κοινά μας διακατέχει από τα φοιτητικά μας χρόνια. Αν έπρεπε να της δώσω πολιτικό στίγμα θα την κατέτασσα στη φιλελεύθερη κεντροαριστερά. Πιστεύει με πάθος στο κράτος δικαίου, στην ελευθερία επιλογών του ατόμου, στην επιχειρηματικότητα, αλλά και στο κοινωνικό κράτος, την αλληλεγγύη, και σε μια ισχυρή πατρίδα. Αγανακτούμε με τα ίδια πράγματα: το κομματικό-πελατειακό κράτος, την οικογενειοκρατία, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά, και τους γελοίους πολιτικάντηδες που, εκμαυλίζοντας το λαό, οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Καλλιεργημένος άνθρωπος η φίλη μου, ευσυνείδητη δημόσια λειτουργός με εργασιακή εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα, μητέρα δύο εφήβων, διακρίνεται γα τον πραγματισμό της. Στην τελευταία μας συζήτηση μου είπε ότι σκέφτεται να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία στις εκλογές.

- Με εκπλήσσεις, της είπα. Είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι ένα βαθιά λαϊκιστικό κόμμα που, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, εξέθρεψε την πολιτική φαυλότητα, τη θεσμική παρακμή, και οδήγησε τη χώρα στα βράχια, θα μας βγάλει από την κρίση;

- Ποιος σου είπε όχι χαίρομαι γι αυτή την επιλογή, απάντησε. Ψηφίζω κλείνοντας τη μύτη. Αλλά, σε τελική ανάλυση είμαι ρεαλίστρια. Στις εκλογές ψηφίζουμε κυβέρνηση. Αν δεν βγει η ΝΔ πρώτη, θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Φαντάζεσαι αυτόν τον απίστευτο θίασο ιδεοληπτικών ερασιτεχνών να κυβερνήσει για 4 χρόνια; Θα τα διαλύσουν όλα. Όχι, είμαι σίγουρη, όσο κι αν σιχαίνομαι αυτό που θα κάνω: σ’ αυτές τις εκλογές προέχει να χάσει ο Τσίπρας. Αν αυτός που θα τον κερδίσει είναι ο Μεϊμαράκης, ας είναι. Μετά απ’ όσα ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι, δεν έχω καμία αμφιβολία. Σε ρωτάω: είναι δυνατόν να εφαρμόσει ο Τσίπρας ένα Μνημόνιο το οποίο υπέγραψε μεν, αλλά απεχθάνεται δε;

- Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Δεν θέλεις μόνο να εφαρμοστεί το Μνημόνιο, αλλά να γίνουμε, επιτέλους, μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Συμφωνώ. Από το 2010 και μετά, ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο είναι η αξιόπιστη εφαρμογή του. Το Μνημόνιο συνδυάζει λιτότητα και μεταρρυθμίσεις. Κανείς δεν θέλει τη λιτότητα, ενώ λίγοι θέλουν τις μεταρρυθμίσεις. Αλλεργία στο Μνημόνιο δεν έχει μόνο ο Τσίπρας. Είχε και ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Θυμάσαι τις αστειότητες των Παπανδρέου-Βενιζέλου ότι «το Μνημόνιο βρίσκεται εκτός των ιδεολογικών ορίων του ΠΑΣΟΚ»; Ξέχασες τον εμπρηστικά αντιμνημονιακό λόγο του Σαμαρά; Όλοι αυτοί υλοποιούσαν κάτι που δεν πίστευαν. Δεν είχαν νοοτροπία κυβερνήτη αλλά απρόθυμου διαχειριστή. Και φυσικά φάνηκε.

- Ναι, αλλά ο Σαμαράς, τελικά, έκανε τη στροφή. Εφάρμοσε το Μνημόνιο, έστω κι αν μετά τις ευρωεκλογές επανήλθε στις γνώριμες πολιτικάντικες επιλογές. Ο Τσίπρας, όμως, εξακολουθεί να λέει ότι το Μνημόνιο είναι μια κακή επιλογή που αναγκάστηκε να κάνει. Είναι βαθιά διχασμένος. Η ΝΔ δεν είναι. Θες επειδή είναι συστημικό κόμμα εξουσίας, θες επειδή έχει μια παράδοση ευρωπαϊσμού, το γεγονός είναι ότι ενσωμάτωσε καλύτερα τη λογική του Μνημονίου. Αυτό με καθησυχάζει ότι δεν θα έχουμε συγκρούσεις με τους δανειστές.

- Δες τη μεγάλη εικόνα – τα τελευταία 6 χρόνια, όχι μόνο το πρόσφατο επτάμηνο. Τη μεγάλη σύγκρουση την είχαμε τον Ιούλιο. Ο Τσίπρας υπερέβη, ευτυχώς, τον ιδεοληπτικό του εαυτό και έκανε την ορθολογική επιλογή – κράτησε τη χώρα στο ευρώ. Εφόσον η συμμετοχή στο ευρώ δεν αμφισβητείται πλέον, το σημαντικό τώρα είναι η εφαρμογή του Μνημονίου. Εδώ όμως αρχίζουν, όπως την προηγούμενη εξαετία, τα δύσκολα. Και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απρόθυμοι υλοποιητές του Μνημονίου. Οι κοινοί ιστορικοί εθισμοί τους (ο λαϊκισμός και η κομματοκρατική-πελατειακή νοοτροπία) είναι τέτοιοι που δεν τους επιτρέπουν να παίρνουν δυσάρεστες αποφάσεις, ούτε να προωθούν ριζοσπαστικές αλλαγές. Εφαρμόζουν τη μνημονιακή λιτότητα γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά δεν πιστεύουν στις μεταρρυθμίσεις που συμφώνησαν. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα τρία κόμματα μιλάνε για «εξισορροπητικά» ή «ισοδύναμα» ή «παράλληλα» μέτρα. Άκουσες τι είπε ο Μεϊμαράκης σε προεκλογική του ομιλία; Θα κάνω ό,τι μπορώ για να μειωθεί η φορολογία των αγροτών, την οποία, όμως, πριν από λίγο καιρό ψήφισε! Αυτή η έμμεση αμφισβήτηση των δεσμεύσεων της χώρας παράγει διγλωσσία και μειώνει την αξιοπιστία μας έναντι των δανειστών. Οι δανειστές δεν μας εμπιστεύονται, οπότε μας στριμώχνουν περισσότερο, θέτουν περισσότερους όρους, και αναβάλλουν τη λήψη επωφελών για μας αποφάσεων. Το χειρότερο όμως είναι ότι τις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο (π.χ. η αποκομματικοποίηση της διοίκησης, η ενοποίηση των Ταμείων, κλπ) τα κόμματα εξουσίας δεν τις εντάσσουν σε ένα τολμηρό σχέδιο βαθιών αλλαγών της χώρας συνολικά. Πώς να το κάνουν, βέβαια, αφού ανακυκλώνουν τα φθαρμένα υλικά της Μεταπολίτευσης, τόσο σε επίπεδο προσώπων όσο και νοοτροπιών. Έχεις στ’ αλήθεια ικανό έναν πολιτικό σαν τον Μεϊμαράκη, άνθρωπο του κομματικού σωλήνα για 40 χρόνια, με καφενειακή γλώσσα, να προωθήσει τολμηρές μεταρρυθμίσεις; Δεν το έκανε ποτέ στη ζωή του. Θα το κάνει τώρα; Βλέπεις πουθενά φρεσκάδα στην αναπαλαιωμένη ΝΔ;

- Όχι δεν βλέπω, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Τσίπρας είναι ακόμη χειρότερος. Είναι και λαϊκιστής και ιδεοληπτικός και ανεύθυνος, με τη τζογαδόρικη στάση του έναντι των δανειστών.

- Δεν διαφωνώ αλλά εστιάζω αλλού. Και ο Τσίπρας και ο Μεϊμαράκης, θέλουν δεν θέλουν, είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν το Μνημόνιο. Τα λαϊκιστικά κόμματά τους, όμως, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, αποδέχονται απρόθυμα έως εχθρικά τις βαθιές αλλαγές που επιφέρει το Μνημόνιο. Η φορολογία των αγροτών, ο εξορθολογισμός του ασφαλιστικού, και το άνοιγμα των επαγγελμάτων είναι καλά παραδείγματα. Γι αυτό θα κάνουν ό,τι έκαναν πάντα: θα υποσκάπτουν, όπως και όπου μπορούν, την εφαρμογή του. Θυμήσου ότι πέρυσι ο Σαμαράς δεν αποδεχόταν τη μείωση του ΦΠΑ στα νησιά, πιεζόμενος από τους λαϊκιστές βουλευτές του. Αμφιβάλλεις ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα; Περίμενε να δεις στη Βουλή τους εφαρμοστικούς νόμους για τους αγρότες, τα φαρμακεία, και το ασφαλιστικό. Οι λαϊκιστές της ΝΔ θα σηκώνουν ξανά μπαϊράκι. Αν δε ο Τσίπρας είναι στην αξιωματική αντιπολίτευση, θα επανέλθει στην προηγούμενη αντιμνημονιακή ρητορική του. Το προανήγγειλε ήδη ο Βούτσης σε συνέντευξή του. Θα ξαναζήσουμε, λοιπόν, μια εκδοχή των προηγούμενων ετών: κλίμα πόλωσης, διστακτικότητα στην υλοποίηση των υποχρεώσεων μας, απουσία μεταρρυθμιστικής πνοής, μειωμένη κυβερνητική αξιοπιστία έναντι των δανειστών. Το έργο τόχουμε ξαναδεί.

- Άρα, τι λες; Να ψηφίσουμε Τσίπρα για να μην είναι στην αντιπολίτευση και ξεσηκώνει τον κόσμο;

- Όχι, βέβαια. Λέω κάτι άλλο. Αν βγει η ΝΔ, θα έχουμε δύο προβλήματα. Πρώτον, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση θα έχουμε, όπως πριν, διαρκείς πολιτικές συγκρούσεις. Δεύτερον, το λαϊκιστικό DNA της αναπαλαιωμένης ΝΔ θα επαναφέρει τις ενδοκομματικές διενέξεις και παλινωδίες στην υλοποίηση του Μνημονίου - οι Κακλαμάνηδες, οι Γιακουμάτοι, και οι Τζαμτζήδες καραδοκούν. Σε κάθε περίπτωση, θα μπούμε ξανά στον κύκλο της πολιτικής αβεβαιότητας και των τριβών με τους δανειστές. Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα έχουμε μάλλον έντονες πολιτικές συγκρούσεις, αλλά θα έχουμε μια ιδιαιτέρως διστακτική και αντιφατική υλοποίηση του Μνημονίου, η οποία θα εξαγριώσει τους δανειστές και θα καθυστερήσει αυτό που τόσο χρειαζόμαστε – την αναδιάρθρωση του χρέους. Τι θέλω να πω; Ότι και στη μία και στην άλλη περίπτωση, other things being equal, η αξιοπιστία της χώρας δεν θα βελτιωθεί, η εφαρμογή του Μνημονίου δεν θα επιταχυνθεί, και οι «δύσκολες» μεταρρυθμίσεις δεν θα προχωρήσουν.

- Άρα μου λες ότι δεν έχει τόση σημασία ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο και θα πάρει το μπόνους των 50 εδρών;

- Ακριβώς. Ιδού γιατί. Πρώτον, είτε η ΝΔ έρθει πρώτη, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν άλλη επιλογή από την εφαρμογή του Μνημονίου. Με τεράστιο κόστος για τη χώρα, το Μνημόνιο αποδέχθηκαν πλέον και οι πιο σκληροί πολέμιοί του. Το θετικό, τουλάχιστον, απ’ αυτή την εξέλιξη είναι ότι η εξαλείφεται έτσι το πιο σημαντικό αίτιο πολιτικών συγκρούσεων που είχαμε τα τελευταία 6 χρόνια. Δεύτερον, η αποδοχή του Μνημονίου από όλα τα κόμματα εξουσίας φιλτράρεται από τα λαϊκιστικά ένστικτά τους, γι αυτό η αποδοχή τους είναι απρόθυμη και αντιφατική, οπότε θα δημιουργήσει προβλήματα. Άρα, συμπεραίνω, δεδομένου ότι κανένα κόμμα δεν θα πάρει την αυτοδυναμία, αυτό που χρειάζεται είναι ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό αντίβαρο για να εξισορροπήσει τα παλαιοκομματικά ανακλαστικά της ΝΔ ή τα ιδεοληπτικά ανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ. Για μένα, ένα τέτοιο άφθαρτο, μεταρρυθμιστικό κόμμα είναι το Ποτάμι. Πιστεύω ότι η υπερψήφισή του είναι η πιο έξυπνη επιλογή για την ευρωπαϊκή πορεία και τις βαθιές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα. Στη δεδομένη συγκυρία, ποιος θα είναι ισχυρός κυβερνητικός εταίρος έχει πιο μεγάλη σημασία από το ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο. Γι να είμαι ειλικρινής, βέβαια, δεν παραβλέπω ότι ο συλλογισμός μου δεν έχει τη δομή μαθηματικής απόδειξης. Πάντοτε εμπεριέχεται το στοιχείο του ρίσκου. Η ψήφος μας δεν είναι μόνο συμπέρασμα ορθολογικού συλλογισμού αλλά δηλώνει επιθυμία και ταύτιση με κάτι που μας υπερβαίνει. Όπως λέει ωραία ο φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά, η λήψη μιας απόφασης, πέρα από την οποιαδήποτε ορθολογική της τεκμηρίωση, απαιτεί μια υπέρβαση, ένα ‘άλμα πίστης’ (leap of faith), πέρα από κάθε υπολογισμό. Το ερώτημα είναι: είμαστε έτοιμοι μέσα μας να κάνουμε το άλμα;

Δεν μου απάντησε. Έμεινε σκεφτική. Χτύπησε το τηλέφωνο, χάσαμε τον ειρμό. Καλύτερα έτσι, σκέφτηκα, γιατί η πολιτική συζήτηση άρχισε να μας κουράζει. Πες μου τι διάβασες το καλοκαίρι, με ρώτησε. Κι αρχίσαμε ξανά, πιο ανάλαφρα τώρα…

5 σχόλια:

Panos Konstantinidis είπε...

Ένα ολόκληρο σεντόνι για να διαβάσουμε στο τέλος ότι η καλύτερη επιλογή είναι το Ποτάμι. Από τον ένα λαϊκιστή στον άλλον πάμε.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ είπε...

Χρήστος, Ξάνθη

"Δες τη μεγάλη εικόνα - ... εφόσον η συμμετοχή στο ευρώ δεν αμφισβητείται πλέον ..." ψήφισε ΠΟΤΑΜΙ...
Το νόμισμα είναι αντικείμενο θεολόγων: "Πιστεύω εις ένα ευρώ ..."

Λοιπόν, εγώ επιτρέπω στον εαυτό μου να αμφισβητεί τη συμμετοχή μας στο ευρώ. Αμαρτάνω ερευνώντας με τις όποιες επιστημονικές γνώσεις διαθέτω (μια που οι σχετικοί - δήθεν - οικονομολόγοι πάσχουν από μουγγαμάρα) να ανακαλύψω αν με συμφέρει ή όχι η παραμονή της Ελλάδας σ' αυτό. Και κολάζομαι περισσότερο: την ίδια έρευνα κάνω για το αν τελικά η παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε. θα της επιτρέψει να ζήσει άλλα 3000 χρόνια από σήμερα.

Καλό και το παρακάτω: Οι Τσίπρας, Μεϊμαράκης θέλουν δεν θέλουν θα εφαρμόσουν το Μνημόνιο. Δηλαδή εγώ, η χύμα κοινωνία, θέλω δεν θέλω θα υποστώ το Μνημόνιο. Μπράβο! Πολύ δημοκρατικό αυτό. Έτσι πρέπει του Ελληνισμού, που έθρεψε Αριστοτέλη, Πλάτωνα, Σωκράτη και άλλα μυθικά - προφανώς- πλάσματα ...

ΥΓ 1. Μου έχει γίνει εμμονή κε Τσούκα: που βρίσκεται εκφρασμένη η πιθανότητα να κάνετε λάθος εκτιμήσεις; Που βρίσκονται οι επιφυλάξεις της επιστημονικής σας γνώμης;
ΥΓ 2. Κουράστηκα με το "άφθαρτο" ΠΟΤΑΜΙ με τον πολύ φθαρμένο αρχηγό του. Χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, δίπλα στο Σημίτη, με ωραία συμβόλαια στην παλιά ΕΡΤ, με σχέσεις με συγκροτήματα ΜΜΕ κ.λπ.
ΥΓ 3. Λέει η φίλη: ...αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Τσίπρας είναι λαϊκιστής κ.λπ. Επιτέλους το σωστό ρήμα: η χρήση του ρήματος "πιστεύω" απαλλάσσει από την ανάγκη απόδειξης. Πίστη χωρίς ανάγκη απόδειξης της αλήθειας της πίστης μου. Απλοϊκά πράγματα. Λέω ότι ο Τσίπρας είναι τζογαδόρος, ιπτάμενος δίσκος, ό,τι να' ναι...

Ανώνυμος είπε...

"Αμαρτάνω ερευνώντας με τις όποιες επιστημονικές γνώσεις διαθέτω ... να ανακαλύψω αν με συμφέρει ή όχι η παραμονή..."

Τελικά κ. Χρήστο από Ξάνθη, μας συμφέρει ή όχι; Κι αν όχι, τι; Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να χαίρεται για το ότι υπάρχουν μνημόνια, αλλά και οι ευαγγελιστές της άλλης πρότασης, δεν θα 'πρεπε τόσα χρόνια να έχουν κάνει μια μελέτη για το πώς, πότε και με τι κόστος πάμε στον κομμουνισμό; Ή μήπως σας αρκεί το "μπα" του Λαπαβίτσα στο τηλεοπτικό σποτ όπου υποδύετι τον Θεοδωράκη;

Δεν υπάρχει "πιστεύω εις ένα ευρώ", όπως και δεν υπάρχει "πιστεύω εις μίαν δραχμήν". Οι πρώτοι θέλουν να είναι στην Ευρώπη, οι δεύτεροι πίσω από τη δραχμή κρύβουν ένα ολοκληρωτικό σύστημα που όποιοι το δοκίμασαν δεν το αναπολούν. Εκτός αν νομίζετε ότι μόλις βάλουμε δραχμή θα γίνουμε Δανία επειδή κι εκείνοι δεν έχουν ευρώ.

Με κάθε σεβασμό,

-X

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ είπε...

Προς κο -Χ

Αν ισχυριζόμουν ότι μας συμφέρει να φύγουμε από το ευρώ, θα διέπραττα το ίδιο σφάλμα που κάνουν όλοι οι αναλυτές, στο οποίο υποπίπτει και ο ίδιος ο κος Τσούκας, τον οποίο πάντως εγκάρδια ευχαριστώ που φιλοξενεί τις απόψεις μας.

Τυχαίνει όμως να έχω δύο ιδιότητες που μου επιτρέπουν να σκέφτομαι (ακόμα). Η μία ιδιότητά μου είναι θετική καθώς είμαι οικονομολόγος και νομικός, η άλλη αρνητική: δεν είμαι πολιτικός ούτε έχω ενταχθεί ποτέ σε κάποιο κόμμα ούτε και πρόκειται να το πράξω για εκατομμύρια λόγους... (ασχολούμαι με τα κοινά με άλλον τρόπο).
Αυτή η διπλή μου ιδιότητα μου επιτρέπει να έχω την όποια άποψη για το νόμισμα (εσφαλμένη - ορθή, άνευ σημασίας). Γι' αυτό που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν θα μπορούσα να αποκαλώ τον εαυτό μου επιστήμονα αν δεν διερευνούσα ενδελεχώς την αντίθετη με τη δική μου άποψη. Μάλιστα θα διερευνούσα περισσότερο την αντίθετη άποψη ώστε να ισχυροποιήσω ή να απορρίψω τελικά τη δική μου, την οποία και πάλι σε καμία περίπτωση δεν θα θεωρούσα θέσφατο. Καθώς είναι εύκολα αντιληπτό δηλώνω ότι δεν είμαι ΓΚΟΥΡΟΥ.

Το σχόλιο λοιπόν που γράφω εδώ δεν είναι για να πω την άποψή μου. Είναι για να καταδείξω την έλλειψη όχι μόνο πολιτικού κεφαλαίου αλλά και την έλλειψη επιστημονικής μεθόδου γύρω από έναν προβληματισμό. Εδώ μία παρένθεση: κατά τη γνώμη μου τα χάλια της Ελλάδας οφείλονται και στην έλλειψη ανοιχτών επιστημονικών διαλόγων. Αναρωτηθείτε: γιατί δεν υπάρχει στην Ελλάδα εξειδικευμένο περιοδικό οικονομικού περιεχομένου ευρείας κυκλοφορίας, που να φιλοξενεί όλες τις απόψεις και κάθε θέμα; Δεν θα μπορούσαν τα ΑΕΙ να εκδίδουν τέτοια περιοδικά; Κλείνει η παρένθεση.

Η έλλειψη επιστημονικής αναζήτησης έχει ως αποτέλεσμα το ζήτημα του ευρώ να άπτεται της θεολογίας. Αλλά και η όποια συζήτηση πάει να ανοίξει, ξεκινά ως εξής: αν θέλεις δραχμή ΕΙΣΑΙ αντιευρωπαϊστής, δραχμολάγνος, ενδεχομένως υπέρ του ολοκληρωτισμού (εσείς το γράφετε), καταστροφολόγος, λάτρης του μεσαίωνα, κομμουνιστής ...
Αυτά όμως δεν είναι επιχειρήματα, αλλά ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ: το είδος του διαλόγου που εισήγαγε ο Πλάτωνας: λες αυτό γιατί ΕΙΣΑΙ τέτοιος... Έτσι ο διάλογος ακυρώνεται και η ουσία του διαλόγου, που είναι η ανάδειξη του προβληματισμού και η αναζήτηση της αλήθειας, πάει περίπατο... Επίσης, οι χαρακτηρισμοί επιφέρουν και άλλα οικτρά αποτελέσματα, τα οποία αναδύονται (όπως οι οσμές) μέσα από την κάλπη...
Μία επιστημονική συζήτηση περί του ευρώ, θα επέβαλε στους υποστηρικτές του επιστημονική συζήτηση - ανάλυση με το εξής θέμα: Αν θεωρηθεί δεδομένη η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (γιατί έτσι αποφάσισε με κάποιον τρόπο ο Λαός) ποια είναι εκείνα τα εργαλεία με τα οποία θα ανασχεθεί, αποτραπεί ή μετριασθεί η καταστροφή που προβλέπουμε; Ποιες κινήσεις είναι ενδεδειγμένες να γίνουν στον τομέα της παραγωγής, πόσος χρόνος θα χρειαστεί, ποια θα είναι η ένταση των κοινωνικών επιπτώσεων που θα υπάρξουν, πώς θα αποτραπούν κλπ. Πως θα καταφέρει ο Λαός να διαχειριστεί τη δραχμή χωρίς να διαλυθεί, ποιες κινήσεις πρέπει να γίνουν στον τραπεζικό, χρηματιστηριακό τομέα κλπ, τι θα γίνει με το χρέος, πως θα διενεργηθούν οι απαραίτητες διαπραγματεύσεις εξόδου κλπ. Αν γινόταν όλα αυτά, θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε το κόστος (οικονομικό, κοινωνικό κλπ) της αλλαγής. Τότε μόνο θα είχαμε ένα σχέδιο για την οποία εναλλακτική. Τώρα δεν έχουμε απολύτως τίποτα, ούτε καν εκτιμήσεις ...

ΥΓ. Ως νομικός υπηρέτησα ως δικαστής. Φανταστείτε να άκουγα μόνον τον αντίδικό σας, να διαμόρφωνα άποψη μόνον από αυτόν. Και στα επιχειρήματά σας να σας απαντούσα: "Λέτε αυτά γιατί είστε αντίδικος του άλλου". Λυπάμαι, αλλά αυτός ο "διάλογος" δεν είναι επιστημονικός αλλά επιπέδου κερκίδας αθηναϊκού ντέρμπι ...

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Χρήστο,

Καταλαβαίνω τι λέτε και συμφωνώ απολύτως με τα περί κερκίδας αθηναϊκού ντέρμπι που λέτε. Εγώ θα ήθελα η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, εφόσον μιλάμε γι' αυτό, να τεθεί ως σαφές ερώτημα στους πολίτες, και όχι με δημοψήφισμα όπως το πρόσφατο, ούτε με ανοησίες του τύπου "και οι άλλοι που δεν έχουν ευρώ τι έπαθαν;".

Θα υπάρχει βέβαια ένα θεματάκι με την ενημέρωση των πολιτών, όσο άρτια και επιστημονική κι αν είναι. Όπως ξέρετε, η οικονομία είναι λιγότερο προβλέψιμη και απ' τον καιρό. Ακόμη κι αν όλοι οι πολίτες είχαν εκπαίδευση οικονομολόγου, τελικά θα αποφάσιζαν με το στομάχι κι όχι με το μυαλό. Και καλά θα έκαμναν, γιατί, αν η σωστή απόφαση ήταν επιστημονικά υποδείξιμη, το πρόβλημα θα ήταν μαθηματικό κι όχι πολιτικό.

Όποιος γενικά θέλει δραχμή ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν είναι κατ' ανάγκην κάτι απ' αυτά που απαριθμήσατε. Πλήν όμως, η πλευρά που θέτει σήμερα, στη δεδομένη συγκυρία, το ερώτημα της δραχμής, είναι συγκεκριμένη και δεν χρειάζονται εικασίες: οι άνθρωποι θέλουν να αποκόψουν την Ελλάδα από την ΕΕ (και το ΝΑΤΟ και οτιδήποτε δυτικό) προκειμένου να εφαρμόσουν τις απόψεις τους. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν κρύβουν ούτε οι ίδιοι, εξάλλου. Απλώς τα λένε με δόσεις, για να μη σκιαχτούν τα ζωντανά, που θα 'λεγε ο Φλωράκης.

Φιλικά,




ΥΓ: Όσο για το "Λέτε αυτά γιατί είστε αντίδικος του άλλου", το κλειδί εδώ βρίσκεται στη φύση των επιχειρημάτων. Στην περίπτωση δραχμή/ευρώ, κανένας αντίδικος δεν κομίζει αποδείξεις πέραν αμφιβολίας. Μιλάμε ουσιαστικά για θεωρίες, που προσπαθούν να μοντελοποιήσουν, ίσως το πιο χαοτικό σύστημα που γνωρίζουμε, προκειμένου να προβλέψουν τη μελλοντική συμπεριφορά του.